Aktualności

 Zapraszamy na XII Ericksonowskie Forum Dyskusyjne
Terapia Par w nurcie Emotionally Focused Therapy

Czytaj wiecej

Milton Erickson

 

Milton Hyland Erickson urodził się 5 grudnia 1901 roku w prostej chacie w górniczym miasteczku jako drugie z jedenaściorga dzieci Alberta i Clary Ericksonów. Z dziesięciorga rodzeństwa przeżyło ośmioro – brat i siedem sióstr. Ericksonowie kupili farmę w Wisconsin a później maszynę do produkcji mleka skondensowanego. Jego ojciec pracował jako górnik i farmer podróżujący między Wisconsin a Nevadą, podczas gdy matka zajmowała się gospodarstwem.

 Erickson  uczył się w szkole podstawowej w Lowell i w Reeseville w stanie Wisconsin. Był daltonistą – nie rozróżniał koloru czerwonego i zielonego, nie miał wyczucia rytmu i cierpiał na dysleksję. Wszystkie te schorzenia nie przeszkodziły mu w zdobyciu wykształcenia. W 1919 roku, gdy skończył liceum, był nie tylko zapalonym sportowcem, miał także w swoim dorobku publikację artykułu w czasopiśmie rolniczym. Kiedy w 1919 roku, w wieku siedemnastu lat  Erickson zachorował na polio, mógł się posługiwać jedynie wzrokiem, słuchem i poruszać oczami. Był oburzony na matkę, że ze spokojem przyjęła informację o chorobie. Postanowił zobaczyć zachód słońca, poprosił matkę, aby ustawiła lustro w taki sposób, by mógł zobaczyć w nim okno wychodzące na zachód. Zobaczył zachód słońca, w umyśle usunął z pola widzenia drzewo, płot i skałę zasłaniające widok. Potem stracił przytomność na trzy dni. To doświadczenie nazwał później zjawiskiem autohipnozy. Mówił z wielką trudnością i wykonywał zaledwie kilka czynności zależnych od jego woli.  Milton rozpoczął program powrotu do zdrowia, opierający się na pedantycznie dokładnym odtwarzaniu w pamięci poszczególnych ruchów mięśni. Na przykład: jeśli zajmował się ręką, przypominał sobie chwytanie różnych przedmiotów, otwieranie i zaciskanie dłoni, śledził najdrobniejsze ruchy palców, zachęcony każdym przejawem powodzenia. Zaobserwował, że sama myśl o ruchu może prowadzić do automatycznej reakcji ze strony organizmu. 

 W trakcie pobytu w college’u poślubił Helen Hutton, z którą miał troje dzieci. W 1923 roku wraz z Carlkiem L. Hullem, rozpoczął swoje pierwsze badania nad zjawiskiem hipnozy. W 1928 roku otrzymał dyplom ukończenia studiów medycznych oraz tytuł magistra psychologii. Odbył staż z medycyny ogólnej w Colorado General Hospital i staż z psychiatrii – w Colorado Psychopathic Hospital. W ciągu następnych 20 lat Erickson obejmował coraz bardziej prestiżowe stanowiska. Awansował z pozycji młodszego psychiatry na naczelnego psychiatrę a następnie pełnił funkcję dyrektora Zakładu Badań i Kształcenia Psychiatrycznego (1939-1948).  W latach 1938-1948 przeszedł kolejne stopnie kariery, od asystenta do profesora, w Wayne University College of Medicine w Detroit. 

Był to również okres dużych zmian w jego życiu osobistym. W 1935 roku po dziesięciu latach małżeństwa, rozwiódł się  z Helen obejmując opiekę nad trójką dzieci. Rok później ożenił się z Elizabeth Moor z którą miał pięcioro dzieci. Druga żona była jego współpracowniczką i towarzyszką życia do ostatnich dni. 

W ciągu ostatnich trzydziestu lat życia, prowadził wytężoną pracą naukową. Erickson rozwinął  technikę hipnozy klinicznej, prowadząc terapię i szkolenia oraz ucząc swoich wyjątkowych metod leczenia tysiące terapeutów na całym świecie. 

Począwszy od 1949 roku, przez wczesne lata pięćdziesiąte dużo podróżował z wykładami i warsztatami na temat hipnozy. Wykładał również w Phoenix College i Arizona State University. Nagle, w 1953 roku znowu zachorował na polio. Przypuszczał, że zaraził się drugim szczepem spośród istniejących trzech. „Pozostał jeszcze jeden”- żartował później w rozmowie z Jayem Haleyem, w typowy dla siebie sposób bagatelizując przeciwności losu. W wyniku ataku choroby rzadko kiedy nie odczuwał bólu. Uszkodzeniu uległy mięśnie prawej ręki, pleców, tułowia i obu nóg. Powrót do zdrowia ułatwiały dawne ćwiczenia z pamięcią czuciową. Długie lata praktykowania autohipnozy umożliwiły mu przeniesienie walki z bólem do nieświadomości, co przyniosło ulgę. Starał się wykonywać wiele prostych czynności na przykład obieranie ziemniaków , aby zachować jak największą sprawność. W 1956 roku był już na tyle sprawny, że mógł o dwóch laskach wybrać się na wycieczkę w góry. Mimo tych drobnych sukcesów utrata czynności mięśni postępowała i  w 1967 roku był już przykuty do wózka inwalidzkiego. Do końca życia cierpiał na nieodstępujące go bóle, oddychając jedynie połową przepony i kilkoma mięśniami międzyżebrowymi. Widział podwójnie, słabo słyszał, a ponieważ nie mógł już nosić protez zębowych, musiał się na nowo nauczyć wyraźnie wymawiać słowa. Mimo tych wszystkich przeciwności nie tracił dobrego humoru i promieniował radością życia, zarażając nią wszystkich wokół. 

Zmarł 25 marca 1980 roku. Jeszcze przed śmiercią brał udział w wykładach i zajmował się przygotowaniami do pierwszego Międzynarodowego Kongresu Hipnozy i Psychoterapii Ericksonowskiej, zaplanowanego na grudzień 1980 roku. Mimo wszystko kongres odbył się. Wzięło w nim udział 2000 terapeutów.

 Umierając pozostawił kochającą żonę, czterech synów, cztery córki, szesnastu wnuków i szesnaście wnuczek. (Obecnie jest już siedemnastu wnuków i siedemnaście wnuczek oraz trzydzieścioro dwoje prawnucząt). Na całym świecie pozostali jego zwolennicy, terapeuci zainspirowani jego  nauczaniem bezpośrednio lub pośrednio, poprzez kontynuatorów jego pracy. Istota pracy i osiągnięć Ericksona wiąże się nierozerwalnie z jego charakterem, dzięki któremu mógł się zmagać z trudnościami własnego losu.

Erickson był członkiem ośmiu prestiżowych towarzystw naukowych między innymi w Wielkiej Brytanii, Japonii, Argentynie, Hiszpanii i Wenezueli. Opublikował w sumie 147 książek i artykułów (Jeffrey K. Zeig, W Michael Munion 2005).